Barrett, die jarenlang lid was van het elektriciteitsbedrijf van de Australische staat Victoria, vroeg politici in Denemarken en Duitsland naar hun mening. In de twee Europese landen wordt op veel grotere schaal windenergie gewonnen dan in Australië. De politici bevestigden zijn beeld: er wordt in Europa weinig geklaagd over gezondheidseffecten van windmolens, het is geen serieus onderwerp. Áls er klachten zijn, gaan die over horizonvervuiling, aantasting van het landschap en teloorgang van de leefomgeving.

Barrett vroeg ook de Amerikaanse windexpert Paul Gipe om zijn visie. Gipe, sinds 1976 razend actief in de (wind-)energiesector en auteur van zeven goedverkochte boeken over duurzame energie, heeft een haast té simpele verklaring: Denen en Duitsers lezen volgens hem bijna geen Engels en worden daardoor niet beïnvloed door de Engelstalige antilobby tegen duurzame energie.

“Dát is de reden dat Duitsers, Denen en Spanjaarden niet met duizenden tegelijk omvallen door dementie vanwege windmolens: ze worden niet vergiftigd door de antilobby, die zich inmiddels ook al richt op zonne-energie. Het is misselijkmakend”, aldus Gipe, in een artikel dat Barrett onlangs plaatste op de onafhankelijke nieuwssite Independent Australia.

Lees verder op Trouw.nl

China Dream, noemt ze haar visie, als tegenhanger van de American Dream, de westerse levensstijl waar van veel jonge Chinezen dromen.

Lees verder op Trouw.nl

“Deze situatie is vernietigend voor het vertrouwen van energiebedrijven in het investeringsklimaat voor schone energie”, vindt Jeroen de Haas, bestuursvoorzitter van Eneco, dat zelf overigens geen kolengestookte centrales exploiteert. Volgens De Haas ziet de energiesector door de lage kosten van emissierechten af van lange-termijn-investeringen in schone energie. Liever sleutelt de sector aan bestaande, verouderde technologieën nu de emissierechten zo laag zijn. Energieproducenten betalen in Nederland zeven euro per ton CO2 die ze uitstoten. Die prijs moet omhoog naar minimaal 15, liever nog 20 euro per ton, vindt De Haas.

Lees verder op Trouw.nl

“De verandering komt van onderop”, zegt Jan Rotmans, klimaatexpert en hoogleraar duurzaamheid aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.

In juni wordt in Rio de Janeiro de VN-milieutop Rio+20 gehouden, in navolging van de ‘moeder van alle milieuconferenties’ die in 1992 in de Braziliaanse hoofdstad plaatshad. Volgens Rotmans zal Rio+20 op een teleurstelling uitlopen, net als eerdere milieutops.

Lees verder op Trouw.nl

Zie ook: Doemrapporten milieu maken murw

Wat hij mist, de professor duurzaamheid, is een gevoel van urgentie. “We voorspellen al 25 jaar ecologische rampen. Maar al die voorspellingen hebben niet geleid tot politieke acties op gewenste schaal”, zegt Jan Rotmans, hoogleraar duurzaamheid en transities aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.

Rotmans was deze week één van de sprekers in een Haags zaaltje waar een alarmerend rapport van de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (Oeso) werd gepresenteerd. Simon Upton, directeur milieu van de Oeso, was er voor naar Nederland gekomen. Het Nederlandse Planbureau voor de Leefomgeving speelde een belangrijke rol bij de berekeningen van de demografische en economische trends in het rapport.

De Oeso schetst wat ons de komende veertig jaar te wachten staat. In de ‘Environmental Outlook 2050′ worden vier thema’s bekeken: de gevolgen van klimaatverandering, de afname van de verscheidenheid aan soorten planten en dieren (biodiversiteit), de stijgende vraag naar zoet water en het effect van vervuiling op de gezondheid.

Lees verder op Trouw.nl

De Groninger planoloog Gert de Roo heeft een tegengeluid. Hij begrijpt de weerstand, maar die windmolens zijn niet alleen maar lelijk en een bedreiging voor het cultuurlandschap. Een beetje tegenwind uit Groningen.

“Natuurlijk”, zegt hij, “iemand die in een straal van 300 meter bij zo’n windmolen woont, is slecht af. Dat moet je ook niet willen.” Je moet de geschikte locaties zoeken met schaarse bebouwing. Die plekken zijn er echt, denkt de planoloog.

De Roo, hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen, bekijkt de discussie vanuit een ander perspectief.  Hij maakt er geen vrienden mee.

Lees verder op Trouw.nl

Dit stelt letselschade-advocaat Bob Ruers in een proefschrift waarop hij op 15 maart 2012 is gepromoveerd. Ruers is expert op het gebied van asbest­zaken. Hij heeft meer dan duizend slachtoffers bijgestaan in rechtszaken tegen vroegere werkgevers.

In Nederland zijn nu al ongeveer  10.000 mensen overleden door asbestkanker. Er zullen er nog 10.000 volgen. Die ‘laatste’ 10.000 rekent Ruers de Nederlandse overheid aan. Pas in 1993 kwam hier een verbod op het gebruik van alle soorten asbest,  25 jaar na de eerste serieuze signalen over de risico’s van asbest.

Staat aansprakelijk?
In zijn proefschrift maakt Ruers – tevens lid van de Eerste Kamer voor de SP – de overheid een ernstig verwijt. Hij wil uitzoeken of de staat civiel- of strafrechtelijk aansprakelijk kan worden gesteld. “Het is een grondwettelijke taak van de overheid om de volksgezondheid te beschermen. In het asbestdossier is de overheid ronduit laks geweest.”

Eind jaren zestig was al bekend – ook bij de overheid – dat werknemers die met asbest werkten longvlieskanker kregen. Tijdens het onderzoek voor zijn proefschrift stuitte Ruers op een brief aan het ministerie van sociale zaken uit maart 1966, waarin arbo-arts J. E. Vogelenzang 53 gevallen opsomde van mesothelioom bij patiënten in Rotterdamse ziekenhuizen. Allen waren overleden. Bij onderzoek op een van de overledenen vond men onder de longvliezen asbestvezels.

Lees verder op Trouw.nl

Website Comité Asbestslachtoffers

Op 11 juni 2010 om 10 uur troffen ze elkaar weer in een vergaderzaaltje van het ministerie van volksgezondheid, welzijn en sport: de top van het departement en de lobbyisten van de Nederlandse tabaksfabrikanten. De ‘geachte vertegenwoordigers van de tabaksindustrie’ waren per email uitgenodigd voor een onderhoud met topambtenaar Paul Huijts. Als directeur-generaal volksgezondheid is Huijts de belangrijkste adviseur van Schippers op het gebied van tabaksbeleid. Huijts kende zijn gesprekspartners inmiddels, ze kwamen vaker bij hem langs. De sigaretten- en shagfabrikanten hadden veelvuldig mail- en briefcontact met hem en zijn ambtenaren.

Tussen 2009 en de eerste helft van 2011 zijn er ten minste veertig emailwisselingen geweest en drie gesprekken met de industrie, blijkt uit interne documenten van VWS die Trouw kreeg na een beroep op de Wet openbaarheid van bestuur. Mondeling of schriftelijk overleg was er over zowat alles wat er op tabaksgebied speelde en een bedreiging vormde voor de omzet van de bedrijfstak. Of het gespreksonderwerp wereldwijd speelde, op het Europese vlak of lokaal in Nederland: gelegenheid om te praten was er altijd.

Lees verder op Trouw.nl

Lies van Gennip, directeur van het expertisecentrum voor tabakspreventie Stivoro: “De subsidierelatie die wij met VWS hebben, vereist dat je elkaar regelmatig ziet en spreekt. Met de ambtenaren van het tabaksteam stem ik af wat er is afgesproken, hoe de projecten er voorstaan. Maar dat is iets anders dan advisering op strategisch niveau, zoals met directeur-generaal Huijts. Ik moet constateren dat hij veel vaker met de tabaksindustrie heeft gesproken dan met Stivoro. Ik vind dat er hier geen sprake is van een gelijk speelveld. Huijts zou onze adviezen en die van de industrie evenwichtig tegen elkaar moeten afwegen en niet het gesprek moeten aangaan met maar één partij.”

Lees verder op Trouw.nl

Overbevissing is volgens hem niet de hoofdoorzaak van de dreigende teloorgang. “Als de visstand daalt, moet je beheersmaatregelen nemen: minder visserij toelaten. Dat is onvoldoende gebeurd in de zuid-Pacific.”

Nederlandse reders, die tot voor kort met enorme vriestrawlers in de Stille Oceaan op horsmakreel visten, hebben volgens internationale experts bijgedragen aan de terugloop van deze vissoort. Mede door toedoen van deze varende visserijfabrieken, ook afkomstig uit andere landen, die in het gebied hebben geopereerd is de horsmakreel er vrijwel verdwenen.

Volgens ICIJ, een internationaal consortium van onderzoeksjournalisten, is de horsmakreelstand in twintig jaar met 90 procent afgenomen in de ooit rijke zuidelijke zeeën. Dat komt vooral door overbevissing, zegt ook Ad Corten, visserijwetenschapper en adviseur van overheden en reders op het gebied van duurzame visvangst. “Klimaatverandering zal zeker een rol spelen, maar de hoofdoorzaak is toch echt overbevissing.”

Lees verder op Trouw.nl

Lees het volledige verhaal (Engelstalig) op de nieuwssite van journalistenorganisatie ICIJ