Zorg

Michiel Hengeveld is psychiater. Sinds 2001 is hij hoogleraar en hoofd van de afdeling psychiatrie van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. In de jaren tachtig pleegde een patiënte van hem zelfmoord. Het was een collega die als hoofdverpleegkundige in hetzelfde ziekenhuis werkte.

”Het was op mijn verjaardag, ergens halverwege de jaren tachtig. Ik was rond de 40, denk ik. Ik werkte als psychiater in een academisch ziekenhuis. Op de Spoedeisende Hulp kwam ‘s ochtends een vrouw bij ons binnen die voor een trein was gesprongen. Ze was slechts licht gewond geraakt. Dat is heel bizar want als je voor een trein springt, dan is het meestal meteen afgelopen. Ik geloof dat ze alleen haar arm had gebroken. Misschien heb ik daardoor onvoldoende beseft hoe gevaarlijk haar suïcidepoging was geweest. Anderzijds, ze had het wel gedaan op een stille plek waar niemand haar van haar daad had kunnen weerhouden. En iemand die voor een trein springt, die wil doorgaans echt dood op zo’n moment.”

Klik hier voor het volledige bericht op Trouw.nl.

Johan Lange is hoogleraar heelkunde in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. In de jaren negentig was hij één van de eerste chirurgen in Nederland die een kijkoperatie van de galblaas uitvoerde. Hij kreeg er landelijke bekendheid door. In de jaren daarna deed hij kijkoperaties in de dikke darm, de maag en bij liesbreuken. In 1993 deed hij een experimentele kijkoperatie bij een vrouw met de spierziekte dystrofie. Die operatie mislukte.

Lange sneed een zenuw door, waardoor de vrouw een aantal handspieren niet meer kon gebruiken. Een hersteloperatie lukte niet goed. De vrouw diende een klacht in tegen het ziekenhuis. Inmiddels is Lange coördinator patiëntveiligheid van de afdeling heelkunde in zijn ziekenhuis en voorzitter van de Commissie Patiëntveiligheid van de wetenschappelijke vereniging van chirurgen, de Nederlandse Vereniging voor Heelkunde.

„Het was in 1993, ik was een jonge chirurg. Achteraf kun je stellen dat we te overmoedig zijn geweest. We wilden ons profileren, niet alleen als behandelaars, maar ook als ziekenhuis. Er waren geen tegenkrachten, je werd aangemoedigd zelfs, kreeg schouderklopjes. En dan kom je in een soort van flow terecht, dan pak je alles op. Achteraf besef je pas dat er onvoldoende reflectie is geweest. Ik heb een les geleerd, die ik graag wil overdragen. Het is een fout die bij mij tot op de dag van vandaag is blijven leven.”

Klik hier voor het volledige bericht op Trouw.nl.